θα ‘ρθει μια μέρα

•Μαΐου 4, 2013 • Σχολιάστε

Καταφέρνει να ρίχνει φως στα σκοτάδια μου.

Θα `ρθεί μια μέρα που θ’ αφήσω αυτό το φόβο πίσω μου
Θα γίνει δέντρο και θα παίζουν από κάτω τα παιδιά
Θα είναι χαρτί που στροβιλίζει ο αέρας μακριά

Και θα ξυπνήσω απ’ το βαθύ, απ’ το μεγάλο λήθαργο
που με κρατάει μακρυά σου παγωμένο και βουβό
Θα είναι μια μέρα γιορτινή όταν θα έρθω να σε βρω

Κάτω απ’ του χρόνου τις σκουριές βρήκαν τα μονοπάτια σου
μα το χρυσάφι τα παιδιά το `χουνε κρύψει από καιρό
σε μια θαλασσινή σπηλιά σ’ ένα απότομο γκρεμό

Θα `ρθεί μια μέρα που θ’ αφήσω αυτό το φόβο πίσω μου
Θα γίνει δέντρο και θα παίζουν από κάτω τα παιδιά
Θα είναι ο καπνός από ένα τρένο που σφυρίζει μακριά

the greatest speech ever made

•Ιανουαρίου 8, 2013 • 2 σχόλια

μην απελπίζεστε. καλή χρονιά.

Guy Fawkes Night

•Νοεμβρίου 5, 2012 • 1 σχόλιο

Πόσο όμορφο; Kάθεσαι στο σκοτάδι του δωματίου σου και κοιτάς απ’ έξω τα πυροτεχνήματα. Το χέρι σου κάνει ασυναίσθητα κίνηση για να πιάσει ένα άλλο χέρι, να μοιραστεί τη στιγμή.

Και το χέρι αυτό βρίσκεται τρεις θάλασσες μακριά.

I don’t know you
But I want you
All the more for that
Words fall through me
And always fool me
And I can’t react

our story in 1 minute

•Νοεμβρίου 4, 2012 • 1 σχόλιο

εντάξει, πήρε λίγο παραπάνω στην πραγματικότητα.

london sky

•Νοεμβρίου 2, 2012 • Σχολιάστε

Σπάνια γράφω σε πρώτο πρόσωπο. Έχω διάφορα να πω. Κάποια στιγμή θα τα βάλω σε σειρά και θα τα γράψω. Αναζητώ ακόμη ισορροπίες στη νέα μου ζωή.
Με τη μουσική να είναι πάντα εκεί, να μου κάνει παρέα, να με ξυπνάει, να διαβάζει μαζί μου, να με τριγυρνάει στο Λονδίνο, να με βάζει για ύπνο. Πολλή μουσική! Σε όλες τις αλλαγές άκουγα πολλή μουσική.
Τα πράγματα εδώ κυλούν όμορφα.
Όχι εύκολα. Όμορφα.
Κι οι μέρες περνούν. Σαν τα σύννεφα έξω από το παράθυρό μου.

Στην τελική, πάντα υπάρχουν λόγοι για να ζωγραφίζεις χαμόγελα στη φάτσα σου.
Δε νομίζεις;

The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble

•Οκτωβρίου 19, 2012 • Σχολιάστε

Είναι αυτό το είδος μουσικής που σκάβει μέσα σου.
Σκάβει και σου βγάζει στην επιφάνεια τα πιο ωραία ή τα πιο άσχημα συναισθήματα.
Φαντάσου το αποτέλεσμα αν συνδυάσεις αυτή τη μουσική, με ένα βικτωριανό γοτθικό παρεκκλήσι, βυθισμένο στο ημίφως κεριών.
Μυσταγωγία.

Έτσι ακούσαμε τους The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble, χτες βράδυ στο Union Chapel του Λονδίνου. Καθιστοί, με τσάι μέντας και ζεστή σοκολάτα.

Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2012

•Οκτωβρίου 10, 2012 • Σχολιάστε

Η νύχτα που είδα live τους Radiohead.

 
Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.